اگر چه همه خوابند، ولی در دل آن خانه پر از ماتم و غوغاست،
 که این شب، شب بی مادری زینب کبراست،

شب اصلی ضربت زدن حضرت مولاست،
شب غسل گل یاس علی حضرت زهراست

علی بود وَ یک زانوی لرزان، علی بود و غم تازه یتیمان،
علی بود وَ آن اشک روان، سینه‏ی محزون پر از درد،
وَ آن گریه‏ی پنهان،

علی بود، وَ یک یاس شهیده، همان شیر خدا،
حیدر کرار وَ رنگی که ز رخسار پریده،

همان فاتح خیبر، که قدش سخت خمیده، علی بود،
 همان همسر زهرا، که چندی است به جز فاطمه از مردم آن شهر سلامی نشنیده،

علی بود وَ رخساره‏ی زهرا که سه ماه است ندیده

علی بود و دلی خسته در آن بارش غمها، علی بود وَ اسماء، کنار بدن خسته‏ی زهرا،
در آن نیمه شب ساکت و خلوت،

همان نیمه شب غصه و غربت، شب هجر، شب اوج مصیبت،
شب مرگ علی، مرگ گل یاس،

علی کرد نگاهی سوی اسماء، که بریز آب روان بر روی گلبرگ گل یاس

وَ با اشک نگاهی به تن فاطمه اش کرد و چنین گفت:

عزیز دل حیدر، مددی کن که دهم غسل تنت را،
کمک کن که بشویم بدنت را،

وَ با نام خدا غسلِ گل یاس شد آغاز،
خدا داند از آن لحظه که شد چشم علی سوی گلش باز

علی بود وَ قلبی که به اندازه‏ی یک فاطمه غم داشت،

علی بود وَ بازوی کبودی که ورم داشت

وَ دستان علی بر گل زخم بدن فاطمه اش خورد، علی زنده شد و مرد، نفس در دل او حبس شد و سوخت،

علی چشم به چشمان گلش دوخت،
وَ آن بغض که در سینه نهان داشت رها شد،

دوباره قد او خم شد و تا شد، وَ روح از بدنش رفت و جدا شد،
 
سرش را به روی شانه‏ی دیوار زد و زار زد و گفت:

نگفتی به علی فاطمه یک بار، از این زخم وَ از قصه‏ی دیوار، از این اذیت، آزار، از این سینه و از لطمه‏ی مسمار، خدایا چه کند حیدر کرار؟!

همه عالم هستی، فغان گشت و ز آه دل آن رهبر مظلوم، وَ از اشک یتیمیّ حسین و حسن و زینب و کلثوم،

به جز زمزمه‏ی ریختن آب، از آن خانه صدائی به سما رفت، که تا عرش خدا رفت،

صدای طپش یک دل خسته، که بندش شده پاره وَ از ریشه گسسته، صدای کمرِ کوه، که از غصه شکسته

فقط آه کشید آه، علی با مدد فاطمه استاد روی پا، وَ چنین گفت به اسما،

بریز آب به روی گل حیدر، ولی سعی کن آرام بریزی که یاسم شده پرپر، بریز آب ولی سعی کن آرام بریزی که گلم خسته‏ی خسته است،

بریز آب ولی سعی کن آرام بریزی، که پهلوش شکسته است
علی شست تنش را، و َبا گریه چنین گفت به زهرا: شدی پرپر و این شهر نفهمید، که گل طاقت این اذیت و این همه آزار ندارد،

تو رفتی و علی یار ندارد، وَ در مردم این شهر طرفدار ندارد، گذشت از من و تو قصه ولی کاش به گلبرگ شقایق بنوسیند، که گل تاب فشار در و دیوار ندارد ...